می آموزمت نوگلم

به تو مي آموزم:
(الف)ايمان را
تا كه روحت با آن
نور و صيقل يابد

به تو مي آموزم
كه چطور
فعل مجهول« ستمها شده است»
فاعلش معلوم است

بشناسش، كه ستمكش نشوي
با ستم هيچ مساز
با ستمگر بستيز

به تو مي آموزم
كه اگر ما همه يك تن بشويم
يك تن تنها نيست كه ستمديده شود

به تو مي آموزم
هر كجايي سخن از زور و زر است
حرف ربط آنجا نيست

به تو مي آموزم
كه گذشت
آن زمانها كه كلام،كنج زندان دهان من و تو مي پوسيد
حرف را بايد زد
به زبان همه كس

به تو مي آموزم
كه چطور
بر رخ اطلس انسانيت
رنگها بي مفهوم
مرزها بي معني است؛
و تو هم در تاريخ ، جاي پايي داري

به تو مي آموزم
كه چطور
عشق را در دل خود ضرب كني
و سپس بر همگان تقسيمش
و چطور
نا مساوي ها را
به تساوي بكشي

به تو مي آموزم
لحظه هاي گذران هستي
چه بهايي دارند؛
هر زمان گلبرگي
از گل عمر من و تو به زمين مي افتد
پس بيا بوي خوش خوبي را به همه هديه كنيم

نو گلم ، فرزندم
اي سراپا همه شوق
تو بخواه ...
تو بپرس
تا كه تعريف كنم
بي نهايت ها را.......